Niet alles zelf doen: waarom ik anderen juist hun eigen pad laat lopen

Een jaar geleden zei mijn eigen leraar, Richard de Bijl (8e dan judo), tegen me: “Thijs, jij moet meer dingen loslaten. Als jij veel wil bereiken, moeten anderen de meeste dingen van jouw bordje afnemen.”

Die opmerking bleef hangen. Want hij had gelijk. Als je een visie hebt, een school wil bouwen, en anderen wilt laten groeien, dan kan je het niet alleen. Dan moet je durven loslaten. Juist in dat loslaten zit de kracht om te bouwen.

Afgelopen seizoen is dat steeds meer werkelijkheid geworden. En volgend seizoen tillen we dit nog een stap hoger.

Luna

Luna begon als jonge judoka onder mijn begeleiding, inmiddels meer dan tien jaar geleden. Ik heb haar letterlijk zien opgroeien op de mat: van leerling, naar assistent, naar judoleraar. We hebben haar opleiding tot Judoleraar A betaald, omdat we haar zagen groeien in haar techniek, in haar uitstraling en vooral in haar vermogen om kinderen te raken. Tegenwoordig studeert ze HBO Sportkunde en wil ze na haar studie ook de Judoleraar B-opleiding volgen.

Loslaten was niet altijd makkelijk. Maar het moest. Want in dat loslaten zag ik hoe Luna zelf ging dragen, zelf ging leiden. Ze is nu niet alleen leraar, maar ook een collega en een vriendin. En misschien nog wel belangrijker: een voorbeeld voor de volgende generatie.

Roxeanne

Roxeanne is vijftien jaar en judoot al sinds de start van JINDO. Ze is een bekend gezicht voor iedereen. Komend seizoen krijgt zij haar eerste eigen groepje: de 2–4-jarigen. Een uitdagende leeftijd, maar juist voor haar passend. De jongste kinderen lopen met haar weg. Ze luistert, leeft mee, en weet precies in hun belevingswereld te stappen. Ze straalt rust uit én heeft natuurlijk overwicht. Op vijftienjarige leeftijd al zulke eigenschappen tonen is bijzonder.

Dat is geen toeval. Dat is investeren. En samen bouwen. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen maken we samen de lesvoorbereidingen, en in het begin ben ik erbij als ruggensteun. Maar al snel gaat ze het zelf doen. Want dat is het doel: een echte leraar doet niet alles zelf. Die laat anderen groeien, zodat zij op hun beurt kunnen inspireren.

Dani

Dani is zestien jaar. Een grote, vriendelijke reus van bijna twee meter die al jaren meedraait binnen JINDO. Komend seizoen krijgt ook hij zijn eerste eigen jeugdgroep: kinderen van 5 tot 10 jaar. Hij is serieus, houdt van structuur, maar weet ook ruimte te geven voor een grap. Zijn jarenlange inzet bij de wedstrijdgroep en de groep aangepast judo hebben laten zien: hij begrijpt wat kinderen nodig hebben. Hij voelt ze aan en ze voelen zich veilig bij hem.

Ook bij Dani geldt: het is spannend om iemand verantwoordelijkheid te geven. Maar alleen door hem ruimte te geven, kan hij uitgroeien tot een docent van betekenis. En wie weet… wordt ook hij later leraar op zijn eigen manier.

Oleg

En dan is er nog Oleg. Bijna zestig jaar oud. Hij zit in de afrondende fase van zijn opleiding tot Judoleraar. Ooit kwam hij binnen als enthousiaste sporter met een liefde voor wedstrijdjudo. Maar gaandeweg ontdekten we een ander talent: hij is fantastisch met judoka’s die extra begeleiding nodig hebben. Hij heeft geduld, geeft vertrouwen, en weet plezier te brengen. Hij is een voorbeeld dat leeftijd geen beperking is om te beginnen, om te leren, om iets te betekenen voor anderen.

Ook hem geven we in het nieuwe seizoen eigen kansen binnen JINDO. Omdat we geloven dat mensen blijven groeien — zolang ze maar de ruimte krijgen.

Zelfontwikkeling

En ook voor mij geldt dat. Dit seizoen heb ik mijn opleiding tot Jiu-Jitsu Leraar B bijna afgerond — de hoogst haalbare docentenopleiding binnen de JBN. Want ook ik blijf leren, blijf investeren, blijf mezelf uitdagen. Ook daarin zal ik mijn kennis weer doorgeven. Maar het belangrijkste wat ik geleerd heb? Niet een nieuwe techniek. Niet een betere lesmethode. Maar leren loslaten.

Niet om alles alleen te doen, maar om nóg beter te kunnen loslaten.

Zoals Jigoro Kano ooit zei:

“Nothing under the sun is greater than education. By educating one person and sending them into the society of his generation, we make a contribution extending a hundred generations to come.”

Tot slot

Bij JINDO geloven we dat een sterke judoschool gebouwd wordt op vertrouwen, begeleiding en ruimte geven aan ontwikkeling.

Ben jij judoka bij JINDO en droom je ervan ooit zelf les te geven? Laat het me weten. Samen bekijken we of er een pad ligt waar jij in kunt groeien.

Werk je bij een andere judoschool en ben je benieuwd hoe wij onze jonge docenten begeleiden? Ik deel graag mijn ervaringen. Neem gerust contact met me op.

Opleiden doe je niet alleen, dat doen we samen. Stap voor stap. Tot je durft los te laten.